Wodonercze (ang. hydronephrosis) jest stanem chorobowym związanym z układem moczowym. W jego przebiegu występuje poszerzenie miedniczek nerkowych, a u niektórych pacjentów dochodzi także do poszerzenia kielichów nerkowych. Może występować w okresie prenatalnym, u małych dzieci, a także u osób dorosłych. Co warto wiedzieć na temat Postępowanie w ciąży. Nerka podwójna to często spotykana odmiana budowy nerki, polegająca na zdwojeniu układu kielichowo-miedniczkowego i moczowodu. W niektórych przypadkach dochodzi do rozległych infekcji i wymagane jest leczenie operacyjne, polegające na usunięciu dodatkowego układu lub na plastyce ujścia moczowodu. Guz Wilmsa jest jednym z nowotworów o najlepiej zbadanej patogenezie. Wykazano związek wystąpienia choroby z mutacjami genów WT1 i WT2; obydwa geny zlokalizowane są na chromosomie 11. Gen WT1 koduje czynnik transkrypcyjny WT1, odgrywający rolę w rozwoju nerki i gonad; jest też regulatorem transkrypcji innych genów, między innymi Rozpoznanie piasku w nerce. Jak wspomniano piasek w nerkach można zauważyć w trakcie badania USG lub w momencie badania ogólnego moczu. Jeśli chory zgłasza typowe objawy kolki nerkowej, zwykle nie ma wątpliwości z rozpoznaniem kamicy moczowej. Lekarz może potwierdzić obecność złogu, zlecając badanie radiograficzne – RTG Poszerzenie układu kielichowo - miedniczkowego w badaniu USG może być objawem utrudnionego odpływu moczu z nerki. Poszerzenie UKM może być spowodowane przeszkodą w moczowodzie (złóg, nowotwór, zwężenie, martwa brodawka nerkowa etc.) lub uciskiem na moczowód z zewnątrz. Czasami poszerzenie UKM imitowane jest przez torbiele Sondowanie sondą dynamiczną lekką DPL jest jedną z metod badań geotechnicznych, która pozwala na ocenę właściwości gruntów niespoistych, takich jak piaski, żwiry czy kruszywa. Sondowanie polega na wprowadzaniu w grunt stożka o określonych wymiarach przy pomocy młota o masie 10 kg. W trakcie sondowania rejestruje się liczbę nHXs. Nerki, stanowiące trzon układu moczowego, to jeden z najważniejszych organów w ludzkim organizmie. Warto je badać, aby szybko wykryć ewentualne zmiany patologiczne, prowadzące do chorób osłabiających ich funkcjonowanie. Jedną z podstawowych metod diagnostycznych jest w tym przypadku usg. Nerki – dlaczego są tak ważne Nerki to główna część układu moczowego. Jego zadaniem jest usuwanie z organizmu toksyn oraz produktów przemiany materii. To właśnie nerki w tym układzie stanowią centralny element, który zajmuje się odfiltrowaniem z krwioobiegu trujących dla organizmu związków. Jednocześnie oczyszczanie krwi z produktów przemiany materii to nie jedyna rola nerek. Regulują one poziom wody i elektrolitów w organizmie. Są także producentem hormonów – między innymi erytropoetyny, która odpowiedzialna jest za sterowanie wytwarzaniem czerwonych krwinek. Nerki regulują także metabolizm białek i węglowodanów oraz mają duży wpływ na dobrą kondycję naszych kości. Choroby nerek – statystyki Przewlekłe choroby nerek występują w populacji znacznie częściej, niż dotychczas sądzono. Z przeprowadzonych końcem pierwszej dekady trzeciego tysiąclecia badaniach stwierdzono, że prawie 20% Polaków cierpi na III i IV stadium zaawansowania tej choroby. Co więcej, przeszło 4 mln osób nawet nie wie, że żyje z chorobą nerek. Podobne zatrważające dane pochodzą z badań epidemiologicznych prowadzonych na całym świecie. Stwierdza się w nich, że od 7 do 18% osób żyjących ma uszkodzone nerki. Wynikają one z różnego rodzaju chorób trawiących ten ważny dla życia organ. Szacuje się, że na świecie przeszło 600 mln osób cierpi na przewlekłe choroby nerek (PChN), które w różnym stopniu mogą uszkadzać ten organ. W Polsce stwierdzono, że częściej schorzenia nerek dotyczą mężczyzn – 20% panów po 50 i aż 1/3 mężczyzn, którzy ukończyli 70 rok życia cierpi na ich uszkodzenie. Najczęściej przyczyną niewydolności nerek są nefropatia cukrzycowa, nadciśnienie tętnicze oraz choroby zapalne nerek. Warto także podkreślić istotę uwarunkowań genetycznych – dotyczy to aż 8% pacjentów. Badania ultrasonograficzne – co pomogą zdiagnozować Diagnozowanie chorób nerek oraz ich wydolności zazwyczaj odbywa się przy pomocy badań laboratoryjnych. Jednakże badania usg jamy brzusznej pozwalają na wykrycie nieprawidłowości w budowie organów oraz ich pracy. Co ciekawe, umożliwiają one wykrycie takich wad u pacjentów nie uskarżających się na jakiekolwiek dolegliwości. Dlaczego? Ponieważ przewlekłe choroby nerek, stanowiące przyczynę niewydolności, nie powodują bólu, który nakazywałby pacjentom zgłaszanie się do lekarza oraz przeprowadzanie stosownej diagnostyki. Warto samodzielnie, lub na zlecenie lekarza, raz w roku przeprowadzać badane usg jamy brzusznej. Pomoże ono wykryć niewydolność w pracy nerek we wczesnym stadium, co pozwoli szybko wdrożyć terapię poprawiającą pracę tego organu oraz ustrzec, lub znacznie opóźnić ewentualne dializy czy przeszczep. Diagnostykę usg zawsze należy wykonywać w sprawdzonym gabinecie, który zapewni doskonałą jakość obrazu oraz przyjazną i empatyczną atmosferę podczas przeprowadzonych badań. Jeśli jesteś mieszkańcem stolicy lub okolic warto skorzystać z oferty Prywatnej Przychodni Lekarskiej przy Białobrzeskiej w Warszawie. Usg jamy brzusznej pomoże wykryć wiele chorób związanych z nerkami i układem moczowym. Do nich zaliczają się: • torbiele i guzy nerek; • wielotorbielowe zwyrodnienie nerek; • kamica nerkowa i kamica pęcherza moczowego; • kłębuszkowe choroby nerek; • cewkowo – śródmiąższowe choroby nerek; • choroba zakrzepowo – zatorowa nerek; • wodonercze; • choroby pęcherza moczowego ; • oraz choroby gruczołu krokowego (prostaty). Nie ulega wątpliwości, że usg układu moczowego jest drugą istotną, po badaniach laboratoryjnych, metodą diagnostyczną umożliwiającą postawienie wiarygodnej diagnozy związanej z chorobami urologicznymi i nefrologicznymi. W diagnostyce wykorzystuje się także usg Doppler tętnic nerkowych, które pozwala na dokładniejsze zbadanie przepływu krwi w naczyniach nerkowych i wychwycenie ewentualnych zwężeń powstałych w wyniku np. zakrzepicy. Jak przebiega badanie Usg jamy brzusznej obrazujące między innymi pracę układu moczowego, pozwala określić wszelkie odchylenia od prawidłowej budowy nerek i innych elementów układu. Pomoże wskazać lokalizację torbieli, guzów czy potwierdzi istnienie kamieni nerkowych. Niezwykłą zaletą tego rodzaju diagnostyki jest jej bezinwazyjność. Badane wykonywane jest za pomocą specjalnej sondy, którą przykłada się do powierzchni brzucha nasmarowanego specjalnym żelem, który usuwa z powierzchni skóry pęcherzyki powietrza zaburzające obraz przetwarzany na ekranie komputera. Jak przygotować się do badań Badanie ultrasonograficzne układu moczowego wymaga od pacjenta pewnych przygotowań. Z jednej strony musi on przystępować do badań na czczo (i przez okres co najmniej 5 godzin nie przyjmować jedzenia). Jeśli pacjent ma tendencje do wzdęć, powinien unikać dzień wcześniej potraw ciężkostrawnych i surowych. Jednocześnie zaleca się zażycie w dniu poprzedzającym oraz w dniu badania leków typu Espumisan. Pozwolą one wykluczyć z jamy brzusznej pęcherzyki powietrza, które mogą uniemożliwić prawidłowe obrazowanie. Dodatkowo należy najpóźniej na 1,5 godziny przed badaniem wypić co najmniej 0,5 litra płynu. Pomoże o wypełnić pęcherz, który będzie można właściwie zobrazować. USG jamy brzusznej to badanie całkowicie bezinwazyjne. Można je wykonywać wielokrotnie bez szkody dla organizmu. Z powodzeniem mogą mu się poddawać nawet kobiety ciężarne i małe dzieci. Wodonercze oznacza zastój moczu w nerce. Jest to bardzo niebezpieczny stan, który doprowadza do zaburzenia funkcjonowania nerek. W konsekwencji może nawet dojść do krańcowej niewydolności tego narządu. Jakie są przyczyny i objawy wodonercza? Jak przebiega leczenie tego schorzenia? Spis treściWodonercze - przyczynyWodonercze - objawyWodonercze - diagnostykaWodonercze - leczenie Wodonercze diagnozuje się wtedy, gdy nerka produkuje mocz w prawidłowej ilości, ale na drodze jego odpływu (drodze nerka - moczowód - pęcherz moczowy - cewka moczowa) znajduje się jakaś przeszkoda lub doszło do zwężenia fragmentu układu moczowego, co utrudnia przepływ moczu. W efekcie dochodzi do jego gromadzenie się w nerce i powyżej przeszkody/zwężenia. Konsekwencją tego procesu jest poszerzenie nerki, a konkretnie tzw. układu kielichowo-miedniczkowego nerki. Taki stan może dawać groźne powikłania - zakażenia układu moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, a nawet niewydolność nerek. Wodonercze może wystąpić nie tylko u dorosłych. Wodonercze to jedna z częstszych wad rozwojowych u dzieci. Jak wynika z badań, schorzenie to dotyczy nawet 2 proc. wszystkich dzieci (głównie dotyka chłopców). Z kolei podczas badania USG w ciąży wodonercze wykrywa się u jednego płodu na 1000. Wodonercze - przyczyny nerki (cewki zbiorcze miąższu nerkowego) guz w przebiegu raka nerki; kamienie w przebiegu kamicy nerkowej; zaburzenia funkcjonowania nerek z powodu tkanki torbielowatej. U dzieci częstą przyczyną wodonercza są wady wrodzone nerek - zwężenie w złączu miedniczkowo-moczowodowym (tzw. przeszkoda podmiedniczkowa). moczowód rak moczowodu; kamica moczowodowa; skrzep krwi (zamykający światło moczowodu); zwężenie moczowodu; martwica brodawek nerkowych; podwiązanie moczowodów w czasie zabiegu w obrębie miednicy małej; obrzęk moczowodów; pęcherz moczowy rak pęcherza moczowego; kamica pęcherza moczowego; pęcherz neurogenny (pęcherz jest niezdolny do pełnienia funkcji zbiornika moczu); zapalenie pęcherza moczowego; Wady wrodzone: zwężenie szyi pęcherza moczowego (to miejsce, w którym pęcherz moczowy zwęża się, a następnie przechodzi w cewkę moczową) i refluks pęcherzowo-moczowodowy (odpływanie wsteczne moczu z pęcherza do moczowodu); cewka moczowa U mężczyzn: stulejka i rak lub łagodny rozrost gruczołu krokowego. Ponadto kamica w obrębie cewki, rak cewki moczowej, stany zapalne, zwężenie cewki, zastawki cewki tylnej (wada wrodzona występująca wyłącznie u chłopców). Wodonercze może być również wynikiem ucisku na fragmentu układu moczowego przez tętniaki, krwiaki zaotrzewnowe, inne guzy w obrębie jamy brzusznej ( narządów rodnych, np. rak szyjki macicy), endometriozę. Również urazy miednicy powodujące ucisk na drogi moczowe bądź ich przerwanie mogą być przyczyną wodonercza. Inne możliwe przyczyny to choroby przewodu pokarmowego, np. choroba Leśniowskiego–Crohna. Wodonercze w ciąży Wodonercze w ciąży zwykle jest spowodowane uciskiem powiększającej się macicy na moczowody (zwłaszcza prawy). Jednak na wszelki wypadek należy przeprowadzić badania, które wykluczą inne możliwe przyczyny zalegania moczu w nerce, zwłaszcza zakażenie układu moczowego, które jest dość powszechne w ciąży. SPRAWDŹ>> ZAKAŻENIE UKŁADU MOCZOWEGO w ciąży. Wodonercze - objawy Wodonercze zwykle wykrywane jest przypadkowo, gdyż przebiega bezobjawowo. Jeśli jednak już daje objawy, są one niecharakterystyczne. U noworodków i niemowląt pierwszym objawem wodonercza jest stwierdzenie guza w jamie brzusznej. Dzieci skarżą się na dolegliwości ze strony układu pokarmowego: bóle brzucha, brak apetytu, wzdęcia, biegunki. Może także pojawić się gorączka, która wskazuje na infekcję układu moczowego, często towarzyszącą wodonerczu. U dorosłych objawem charakterystycznym jest tępy ból w okolicy lędźwiowej, który promieniuje do spojenia łonowego, a u mężczyzn do jąder. Objawami współtowarzyszącymi są dolegliwości ze strony układu pokarmowego: mdłości, wymioty oraz wzdęcia brzucha. Ponadto często dochodzi do rozwoju nadciśnienia tętniczego. Ważnym objawem jest również sposób oddawania moczu. W przebiegu wodonercza może dojść do: częstego oddawania moczu (poliuria); częstego oddawania moczu w nocy (nokturia); bezmoczu (anuria); skąpomoczu (oligouria); Ponadto mogą pojawić się pieczenie i ból w trakcie oddawania moczu, mętny mocz o ostrej woni (przypominający zapach amoniaku) oraz krwiomocz. Wodonercze - diagnostyka W przypadku podejrzenia wodonercza wykonuje się szereg badań układu moczowego. Należą do nich USG układu moczowego, renoscyntygrafia (badanie nerek z użyciem izotopu) i cystografia (badanie pęcherza i cewki). Wodonercze - leczenie Leczenie wodonercza zależy od jego przyczyny. Jeśli więc zaleganie moczu w drogach moczowych jest spowodowane przez kamienie, należy usunąć złogi. Wówczas zwykle wykonuje się litotrypsję, czyli zabieg polegający na kruszeniu kamieni nerkowych i moczowodowych falami uderzeniowymi generowanymi pozaustrojowo. SPRAWDŹ>> Kamienie nerkowe – metody leczenia kamicy nerkowej Jeśli przyczyną moczowodu jest wrodzona wada anatomiczna, konieczne jest leczenie operacyjne, którego celem jest korekta wady. W ciężkich przypadkach może być konieczna operacja rekonstrukcji miedniczki nerkowej, by nerki mogły się udrożnić. W skrajnych przypadkach (gdy nerka jest już bardzo uszkodzona) jedyną metodą leczenia może okazać się całkowite usunięcie nerki. Gdy pacjent nie ma możliwości przyjmowania pokarmów drogą doustną, z pomocą przychodzi zgłębnik żołądkowy, nazywany również sondą do żołądka. Czym jest, jakie są jego rodzaje i w jaki sposób przebiega karmienie chorego? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w artykule poniżej. Czym jest zgłębnik żołądkowy? Zgłębnik żołądkowy to nic innego, jak giętki dren wprowadzany do żołądka lub jelita cienkiego, przez który do organizmu pacjenta dostarczane jest pożywienie. Sonda żołądkowa może być wprowadzana przez nos lub przez usta. Dla wielu chorych jest to jedyna możliwa forma spożywania pokarmów. Wskazania Istnieje wiele wskazań do rozpoczęcia żywienia pacjenta przez sondę do żołądka. Przede wszystkim stosuje się ją w przypadku zaburzeń połykania oraz u osób nieprzytomnych, które nie mogą spożywać posiłków doustnie. Zgłębnik wykorzystuje się również u osób po zabiegach z zakresu chirurgii szczękowo-twarzowej oraz tych, którzy doświadczyli poparzeń i innych urazów okolic twarzo-czaszki. Niekiedy wskazaniem do zastosowania zgłębnika są choroby psychiczne, np. jadłowstręt psychiczny. Karmienie przez sondę pomaga powrócić do zdrowia osobom cierpiącym z powodu zaburzeń spowodowanych chemioterapią i radioterapią, do których zaliczają się uporczywe wymioty i brak apetytu. Sondę zakłada się również z powodu ostrych stanów chirurgicznych, np. po rozległych zabiegach w jamie brzusznej, przy ostrym zapaleniu trzustki oraz w przypadkach krwawienia do przewodu pokarmowego. Zabieg Zakładanie sondy do żołądka wykonuje osoba, która dysponuje niezbędnymi kwalifikacjami, a więc lekarz lub pielęgniarz. W każdym przypadku sonda powinna być steryna! Gdy jest zakładana przez nos, musi mieć zaokrąglony koniec bez ostrych krawędzi. Nie może też mieć żadnych załamań. Po posmarowaniu jej żelem znieczulającym wprowadza się ją obrotowym ruchem przez nozdrze. By wsunęła się do przełyku, pacjent powinien przełykać ślinę, gdy znajdzie się na wysokości gardła. To, że sonda jest wprowadzona, zaobserwować można na odpowiednim znaczniku. Konieczne jest jednak sprawdzenie, czy została wprowadzona prawidłowo. Świadczyć o tym będzie odessanie z żołądka niewielkiej ilości wydzieliny. Sondę wprowadza się delikatnie, nie popychając jej na siłę, gdy wyczujemy opór. W przypadku duszności lub kaszlu, jeśli dojdzie do zaburzeń oddychania, należy niezwłocznie usunąć zgłębnik. Rodzaje zgłębników Istnieją dwa rodzaje sond wprowadzanych do żołądka: te zakładane przez usta i zgłębniki nosowo-jelitowe. Te pierwsze mają większą średnicę, natomiast te drugie – mniejszą, dzięki czemu można wprowadzić je przez nos. Takie zgłębniki powodują mniejszy dyskomfort u pacjenta. Z czego wykonana może być sonda żołądkowa? Rodzaje są dwa: z silikonu lub plastiku. To, jak długi i szeroki będzie zgłębnik zależy od wieku i budowy ciała chorego. Karmienie przez sondę Do karmienia przez sondę potrzebna jest strzykawka o sporej pojemności (50-100 ml), w której podaje się zmiksowane pokarmy. Powinny one być na tyle płynne, by można było bez oporów wstrzyknąć je do drenu. Warto również przygotować sobie serwetki jednorazowe, metalowy lub plastikowy zacisk, ochronne rękawiczki, gaziki, płócienny podkład i nerkowatą miskę. Posiłek powinien być podgrzany w pojemniku z wodą do temp. 30 stopni C. Karmienie sondą odbywa się w pozycji półsiedzącej. Wcześniej należy sprawdzić, czy sonda znajduje się w żołądku i czy jest drożna, warto również zabezpieczyć pościel i ubranie chorego przed ubrudzeniem. Posiłek należy podawać powoli, a po zakończeniu karmienia przepłukać sondę wodą. Następnie zamyka się zgłębnik i pozostawia chorego w pozycji półsiedzącej na około 30 minut. Należy pamiętać o tym, by przy wymianie zgłębnika korzystać na przemian z obu nozdrzy – pozwoli to uniknąć stanów zapalnych i odleżyn w miejscach, w których skóra ma kontakt z sondą. Pacjenta należy karmić 5-7 razy dziennie, w godzinach, w których zwyczajowo spożywał posiłki. Jednorazowo podaje się 200-300 ml pokarmu. Bardzo ważne jest również jego prawidłowe przechowywanie i sposób przygotowania, podczas którego należy przestrzegać zasad aseptyki. Powikłania Sonda do żołądka może powodować różnego rodzaju powikłania. Przede wszystkim pacjenci narażeni są na stany zapalne jamy nosowej, gardła oraz uszu. Nieprzyjemnym skutkiem ubocznym jest również wysychanie i pękanie śluzówki jamy ustnej, nosowej i gardła. Niekiedy dochodzi uszkodzeń ściany naczyń krwionośnych, powstawania nadżerek i odleżyn, a nawet przedziurawienia przełyku. W wyniki przedostania się treści żołądkowej do układu oddechowego może dojść również do zachłystowego zapalenia płuc. Jak długo można mieć sondę do żołądka? Sonda do karmienia powinna być wymieniana, gdy tylko zajdzie taka konieczność lub gdy wymagać tego będzie stan zdrowia chorego. Przyjmuje się jednak, że nie powinna być stosowana dłużej niż 2 miesiące. Jeśli choroba się przeciąga, pacjentowi zakłada się gastrostomię typu PEG. Pielęgnacja pacjenta żywionego sondą do żołądka to zajęcie wymagające dużej uwagi i umiejętności prawidłowego podawania pokarmu. Bardzo ważne jest więc, by osoba opiekująca się chorym dobrze poznała zarówno sposób użycia zgłębnika, jak i najważniejsze zasady jego pielęgnacji. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w serwisie należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Nerki są kluczowym narządem dla utrzymania równowagi organizmu. Oprócz przemiany i wydalania produktów aminokwasów, uczestniczą w wielu innych procesach jak: utrzymanie równowagi kwasowo-zasadowej, odpowiednich poziomów jonów we krwi, produkcji hormonów, a także utrzymanie prawidłowego ciśnienia krwi. Są ważnym narządem uczestniczącym w powstawaniu erytrocytów tzw. czerwonych ciałek krwi. Bez nerek nie można żyć, ludzie w ciągu lat nauczyli się zastępować ich funkcje dializami hemodializami i dializami otrzewnowymi. U części chorych na cierpiących z powodu ciężkiej choroby nerek dokonuje się transplantacji narządu co umożliwia na usuniecie większości objawów schyłkowej niewydolności nerek. Choroby tego narządu stanowią dużą grupę, a ich diagnostyka i leczenie stanowi wyzwanie. Spis treści: Choroby nerek – objawy Jakie badania na nerki? Jak zapobiegać chorobom nerek? Choroby nerek – objawy Objawy chorób nerek są różnorodne i mogą naprowadzić lekarzy na prawidłową identyfikację problemu. Niestety choroby nerek najczęściej wywołują objawy dopiero w okresie ostatnich stadiów zaawansowania choroby. Bardzo często w początkowej swojej fazie sa bezobjawowe. Najczęstszym problemem z którym pacjenci zgłaszają się do lekarza jest ból. W przypadku chorób nerek ból może znajdować się w okolicy lędźwiowej (np. odmiedniczkowe zapalenie nerek, kamica nerkowa), może promieniować do pachwiny, wargi sromowej lub jądra (ból kolkowy mogący świadczyć o kamicy nerkowej). Ważnymi objawami są w oddawaniu moczu - na przykład dysuria (bolesne oddawanie moczu), uczucie palenia w cewce moczowej lub ciągłe parcie na mocz (świadczące o zakażeniu układu moczowego). Zaburzenia w oddawaniu moczu mogą też dotyczyć jego ilości – skąpomocz (niewielka ilość oddawanego moczu poniżej 400ml u pacjentów odwodnionych ale także w ostrej i przewlekłej niewydolność nerek), bezmocz (zupełny brak moczu lub oddawanie moczu w ilości nie przekraczającej 100 ml w przewlekłej i ostrej niewydolności nerek ale także w przypadku pełnego zamknięcia dróg moczowych), wielomocz (zwiększona ilość oddawanego moczu powyżej 2500ml). Innymi objawami mogą być: częstomocz (oddawanie moczu ponad 8 razy dziennie), nietrzymanie moczu, nyktruia (czyli oddawanie moczu w nocy towarzyszące chorobom układu krążenia, przerostowi gruczołu krokowego u mężczyzn czy przewlekłej niewydolności nerek). Do innych objawów mogą należeć obrzęki (spowodowane przewodnieniem, nadmierną utratą albumin przez uszkodzone kłębuszki czy współistniejącą niewydolnością krążenia). Ważnymi objawami chorób układu moczowego są krwiomocz - czerwone zabarwienie moczu związane z dużą ilością czerwonych krwinek w moczu i białkomocz powodujący pienienie się moczu podczas mikcji (oddawania moczu). Nieocenianym objawem chorób nerek jest nadciśnienie tętnicze które może być zarówno przyczyną chorób nerek- tak zwana nefropatia nadciśnieniowa czyli uszkodzenie nerek przez trwające wiele lat nadciśnienie tętnicze. Jednocześnie choroba nerek może objawiać się wystąpieniem trudnego do leczenia nadciśnienia tętniczego. Dodatkowo nieleczone nadciśnienie tętnicze bardzo mocno negatywnie wpływa na uszkodzone nerki powodując przyspieszony postęp przewlekłej choroby nerek. W przypadku wystąpienia ciężkiego uszkodzenia nerek oprócz wspomnianych objawów pojawić się mogą objawy ogólnoustrojowe : ze strony centralnego układu nerwowego; osłabienie, apatia, zaburzenia snu drgawki a w skrajnych przypadkach śpiączka zaburzenia widzenia •ze strony obwodowego układu nerwowego: parestezje zespól niespokojnych nóg, krucze mięśniowe ze strony przewodu pokarmowego; zaburzenia łaknienie i jadłowstręt, wymioty, uporczywa czkawka, nieprzyjemny zapach z ust ze strony skóry ; suchość skóry, świąd i związane z nim zadrapania, wybroczyny ze strony układu krwiotwórczego; niedokrwistość i zmniejszona ilość płytek krwi Jakie badania na nerki? Podstawowymi badaniami pozwalającymi;na potwierdzenie lub wykluczenie choroby nerek są proste badania laboratoryjne takie jak badanie ogólne moczu wraz z osadem, poziom kreatyniny we krwi wraz z wyliczanym współczynnikiem filtracji nerkowej - GFR . W badaniu ogólnym moczu oceniane są: ciężar właściwy, jego odczyn tzw pH. Ocenia się zawartość białka moczu (obecność białka w moczu jest objawem niepokojącym i świadczy o zakażeniu układu moczowego, o uszkodzeniu nerek lub ciężkich chorobach ogólnoustrojowych). Kolejnym ważnym badaniem jest stwierdzenie obecności glukozy w moczu. W prawidłowej próbce moczu nie stwierdza się glukozy, która w moczu pojawia się w przypadku cukrzycy, w przypadku stosowania niektórych leków oraz w przypadku rzadkich chorób wrodzonych. Określa się ilość leukocytów i erytrocytów, w prawidłowym moczu stwierdza się do 5 erytrocytów i 1-2 leukocytów. Zwiększona ilość krwinek czerwonych i białych w moczu może być związana z zakażeniem układu moczowego i nerek, chorobami dotyczącymi kłębuszków nerkowych, kamica nerkową a także np. może wystąpić w zaburzeniach krzepnięcia. Podczas badania osadu moczu ponadto określa się obecność wałeczków moczowych lub kryształów, te drugie są istotne w przypadku objawów kamicy nerkowej. Badanie poziomu kreatyniny pozwala na określenie wskaźnika filtracji nerkowej GFR który mówi o stopniu zaawansowania choroby nerek. Przyjmuje się ze wskaźnik powyżej 60ml/min/1,73m2 świadczy o prawidłowej funkcji nerek, GFR poniżej 30ml/min/1,73m2 świadczy o ciężkiej niewydolności nerek a wskaźnik poniżej 10ml/min/1,73m2 o konieczności rozpoczęcia leczenia nerkozastępczego dializami. W przypadku precyzyjnej diagnostyki chorób nerek wykonuje się szeroki panel badań morfologicznych, biochemicznych, immunologicznych i bakteriologicznych które pozwalają na precyzyjne postawienie rozpoznania. W uzupełnieniu do badań laboratoryjnych wykonuje się badania obrazowe wśród których najważniejszym jest badanie ultrasonograficzne. Pozwala ono na zobrazowanie wielkości i morfologii nerek, uwidocznienie zmian w nerkach takich jak guzy torbiele wady rozwojowe oraz obecność złogów( kamieni nerkowych). Wreszcie pozwala na ujawnienie zaburzeń związanych z nieprawidłowym odpływem moczu- poszerzenie miedniczek nerkowych czy też moczowodów. Jest to badanie dostępne, bezpieczne i praktycznie nie posiadające przeciwskazań. W zależności od potrzeb może być uzupełnione przez badanie przepływów w naczyniach nerkowych. Jest ono nieodzowne podczas wykonywania niektórych procedur zabiegowych ( biopsje, zakładanie przetoki moczowej. Pozostałe badania obrazowe taki jak tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, badania czynnościowe układu moczowego mają swoje zastosowanie w przypadku dokładnej diagnostyki chorób nerek i układu moczowego. Jak zapobiegać chorobom nerek? Aby zapobiegać chorobom nerek należy po prostu o nerki dbać. Szeroko pojęta profilaktyka chorób nerek i układu moczowego jest związana z zdrowym stylem życia i odżywiania się. Należy stosować dietę zgodną z opublikowana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) piramidą zdrowego żywienia i stylu życia. Dbać o odpowiednią ilość snu i aktywności fizycznej. Należy spożywać odpowiednie ilości płynów, oddawać regularnie mocz (wstrzymywanie moczu sprzyja rozwijaniu się drobnoustrojów i wstępowania zakażenia przez moczowody do nerek), leczyć zakażenia układu moczowego niższych pięter. Pacjenci powinni dobrze kontrolować swoje choroby podstawowe - nadciśnienie tętnicze czy cukrzycę oraz zaprzestać paleniu papierosów czy nadmiernego spożywaniu alkoholu. Powinno się ograniczać używanie leków przeciwbólowych (szczególnie niesteroidowych leków przeciwzapalnych), gdyż mogą one prowadzić do śródmiąższowego zapalenia nerek. Powinno się dążyć do utrzymania prawidłowej masy ciała i stosowania różnorodnej diety bogatej w świeże warzywa i owoce (nie obfitującej w białka czy sól). Należy unikać cukrów prostych, żywności słodzonej syropem glukozowo-fruktozowym, wysoko przetworzonej żywności, posiłków typu fast food. Wskazanym jest ograniczenie ilości spożywanej soli do około 5g/d czyli płaskiej łyżeczki na dobę. Zalecana jest też regularna aktywność fizyczna, co najmniej 180 minut w tygodniu. Źródła: 1. Choroby nerek, Interna Szczeklina 2017. 2. Prevention of chronić kidney diseases. NHS 3. Standardy postępowania w rozpoznaniu i leczeniu chorób nerek Bolesław Rutkowski Stanisław Czekalski 2001 13 lipca 2018 / Przeszczep nerki – jak to wygląda? Przeszczep nerki jest najczęściej wykonywanym przeszczepem narządowym w Polsce. Średni czas oczekiwania na transplantację wynosi około 10 miesięcy, a w skali całego kraju kilka tysięcy osób rocznie uzyskuje nerkę – najczęściej od dawcy zmarłego, niespokrewnionego. Dlaczego przeszczepy są potrzebne? Przeszczep nerek jest najlepszą metodą leczenia przewlekłej, schyłkowej niewydolności nerek. Pomimo dysponowania dializami wciąż mamy wiele problemów związanych z ich powikłaniami i jak pokazują statystyki – o wiele lepiej jest zastosować przeszczep u pacjenta, niż utrzymywać go przez wiele lat w ramach leczenia nerkozastępczego. W tej chwili każdy nefrolog kraków przyjmujący pacjenta podejmuje działania mające na celu kwalifikację i zgłoszenie chorego do rejestrów transplantacyjnych. Przeszczep nerki lokalizowany jest w dole biodrowym, gdzie to uzyskuje unaczynienie od tętnic biodrowych i żył. Jedna nerka pozwala uzyskać wysoki GfR powyżej 50 ml/min, co wystarczy dla utrzymania poprawnej funkcji narządowych i kontroli homeostazy płynowo-elektrolitowej.

jak wyglada sonda w nerce